menusearch
farshidahmadi.com

درخت گردو

header
شنبه ۲ فروردین ۴
(0)
(0)
درخت گردو

تحلیل فیلم «درخت گردو» و موسیقی آن

 

۱. معرفی کلی فیلم

 

فیلم «درخت گردو» به کارگردانی محمدحسین مهدویان در سال ۱۳۹۸ ساخته شد. این فیلم، با الهام از بمباران شیمیایی سردشت در سال ۱۳۶۶، به سرنوشت یک پدر (با بازی پیمان معادی) و خانواده‌اش در میانه این فاجعه می‌پردازد. فیلم از همان ابتدا، به شکلی واقع‌گرایانه و تکان‌دهنده، تأثیرات حمله شیمیایی را بر مردم نشان می‌دهد و تماشاگر را در دل این تراژدی قرار می‌دهد.

 

۲. تحلیل ساختاری و داستانی

 

داستان: روایت فیلم از زبان پزشکی است که سال‌ها بعد در دادگاه بین‌المللی لاهه، شهادت می‌دهد. فیلم با فلش‌بک‌هایی به روز حمله و پیامدهای آن، قصه مردی به نام قادر را روایت می‌کند که برای نجات خانواده‌اش تلاش می‌کند اما دست تقدیر، مسیر دیگری برای او رقم می‌زند.

 

سبک و روایت: فیلم از مستندنمایی و واقع‌گرایی بهره می‌برد که امضای کارگردان در آثارش است. استفاده از رنگ‌های سرد و خاکستری، حس اضطراب و اندوه را القا می‌کند.

 

بازیگری: پیمان معادی در نقش «قادر» به خوبی حس درماندگی، عشق پدرانه، و رنجی کهنه را به نمایش می‌گذارد. نقش‌آفرینی او به‌ویژه در صحنه‌های مرگ عزیزانش، یکی از نقاط عطف احساسی فیلم است.

 

 

۳. تحلیل موسیقی فیلم

 

آهنگساز: موسیقی فیلم ساخته حبیب خزایی‌فر است، که با مهدویان در آثار قبلی‌اش مانند «ماجرای نیمروز» و «ایستاده در غبار» همکاری داشته است.

 

فضاسازی موسیقی: موسیقی فیلم، بر پایه ملودی‌های مینیمال، استفاده از سازهای زهی و پیانو، و ریتم‌های آرام و کش‌دار ساخته شده است.

 

نقش موسیقی در انتقال احساس: موسیقی بیشتر در پس‌زمینه شنیده می‌شود و اجازه می‌دهد دیالوگ‌ها و سکوت‌های سنگین فیلم، بیشترین تأثیر را بگذارند.

 

لحظات کلیدی: در صحنه‌هایی که شخصیت اصلی با واقعیت تلخ مرگ عزیزانش روبه‌رو می‌شود، موسیقی به‌جای استفاده از ملودی‌های پرحجم، از نت‌های کشیده و ملودی‌های افسرده‌کننده استفاده کرده است که حس غم و اندوه را تشدید می‌کند.

 

 

۴. نتیجه‌گیری

 

«درخت گردو» یکی از تلخ‌ترین فیلم‌های سینمای ایران است که نه‌تنها یک تراژدی واقعی را به تصویر می‌کشد، بلکه از نظر ساختار داستانی، بازیگری، و موسیقی، اثری تأثیرگذار است. موسیقی حبیب خزایی‌فر نیز در این فیلم، به جای روایت مستقل، در خدمت فضای فیلم قرار گرفته و با مینیمالیسم احساسی و استفاده از تم‌های غمگین، حس تراژیک فیلم را چند برابر کرده است.

 

نظرات کاربران
*نام و نام خانوادگی
* پست الکترونیک
* متن پیام

بستن
*نام و نام خانوادگی
* پست الکترونیک
* متن پیام

0 نظر