بسم الله الرحمن الرحیم
«به نام خداوند بخشندهی مهربان»
در زمانهای که آدمها هر روز بیشتر در تونل تاریک روزمرگی، فضای مجازی، هوش مصنوعی، بازیهای رایانهای و بمباران اطلاعاتی غرق میشن، این آیهی نورانی مثل یک «کلید نجات» عمل میکنه؛ یک دعوت ساده اما عمیق، به بازگشت به «اصل» و «محبت».
- - -
تفسیر امروزی و کاربردی:
1. «بسم»؛ یعنی با اسم، با نیت، با جهت
ما خیلی وقتها زندگیمونو بیهدف پیش میبریم؛ صبح بیدار میشیم، گوشیمونو چک میکنیم، سر کار میریم، کلی پیام و دیتا مصرف میکنیم، شب میخوابیم. ولی «بسم» یادمون میندازه که هر کاری با نیت و هدف باید شروع بشه. حتی یک حرکت ساده، اگه با نیت درست باشه، معنا پیدا میکنه.
درس برای امروز: حتی باز کردن گوشیت هم میتونه با نیت یادگیری، خدمت، یا محبت باشه… اگه با «بسم» شروع بشه.
2. «الله»؛ یعنی منبع هستی، مرکز اتصال
تو این دنیای پر از سیم و سیگنال و وایفای، خیلی از ما از «مرکز اتصال» اصلیمون قطع شدیم. خدا یعنی اون قدرتی که همهچی رو به هم وصل میکنه.
درس برای امروز: اگه با خدا شروع کنی، انگار به مودم اصلی وصل شدی؛ بیقطعی، بینقص.
3. «الرحمن»؛ یعنی مهربانی بیمرز برای همه
در جهانی که آدمها کممحبت شدن و خیلیهامون یادمون رفته چطور بیقید و شرط مهربون باشیم، الرحمن یعنی بیمرز محبت کن. حتی به کسی که نمیشناسی.
درس برای امروز: حتی توی فضای مجازی، مهربونی کن. یک پیام محبتآمیز یا یک جملهی مثبت، میتونه حال یه نفر رو عوض کنه.
4. «الرحیم»؛ یعنی مهربانی عمیق، ماندگار و مخصوص
یه جور مهربونی که شخصیسازیشدهست. مثل پدر و مادر برای بچهشون. این یعنی حتی وسط بحرانهای محیط زیستی، جنگ، بیاخلاقی، هنوز یه رحمت خاص و ماندگار هست که میتونه نجاتمون بده.
درس برای امروز: ما مسئول حفظ این مهربونی هستیم؛ با طبیعت، با همدیگه، با خودمون.
"بسم الله الرحمن الرحیم" یعنی: شروع کن، ولی نه با عادت؛ با نیت.
وصل شو، اما نه به دیتا؛ به معنا.
مهربون باش، نه فقط برای لایک؛ برای زندگی.
مسئول باش، نه فقط برای خودت؛ برای زمین، برای فردا.
این آیه، مثل یک نرمافزار سیستمیه که اگه هر صبح نصبش کنی، ویروسی بهت نمیزنه. نه بیاحساسی، نه بیهدفی، نه افسردگی دیجیتال.
سماع قلم
کشکول ( فرشید احمدی )