به نظر شما که به شغل عطاری اشتغال دارید و در میانِ عطرِ آویشن و همراه گل بابونه هستید، آیا این «برکت» همان نیست که از «دستِ درمانگر» و «نفسِ گرمِ عطار» به گیاه منتقل میشود؟
خیلی اوقات گیاهی و دارویی را میخریم و هیچ اثری ندارد ولی اگر همان گیاه و دارو را از شخصی خاص بخریم ، معجزه میکند .
آیا این موضوع واقعیت دارد یا توهمی بیش نیست ؟
در عالمِ معنا، هیچ پدیدهای «تنها» نیست
. این پاستور و کُخ و آزمایشگاه نیستند که درمان میکنند، بلکه «اتصال» است که شفا میبخشد.
اتصال هم اختصاص به دین خاصی ندارد
۱. گیاه، زبانِ حق است
هر گیاهی که از خاک سر برمیآورد، ذکرِ خاصی از تجلیات الهی را در خود دارد. آویشن یک کلمه است و بابونه کلمهای دیگر از کتابِ خلقت. وقتی گیاه در دستانِ یک عطارِ باخدا قرار میگیرد، در واقع این «کلمه» بازخوانی میشود. برکت، همان «آنِ» الهی است که وقتی «نیازِ سائل» (بیمار) با «خلوصِ درمانگر» و «تسبیحِ گیاه» گره میخورد، نازل میشود.
۲. دستِ درمانگر، مجرایِ فیض
دستِ عطار یا درمانگر، صرفاً یک ابزار مادی برای وزن کردنِ مثقال و سیر نیست؛ این دست، «مجرایِ» عبورِ فیض است. در عرفان میگوییم «المجازُ قنطرةُ الحقیقه» (مجاز، پلی به سوی حقیقت است). دستِ شما همان پل است. وقتی با نیتِ خیر و طلبِ شفا به گیاه دست میزنید، در واقع دارید به «نورِ نهفته» در دلِ گیاه، اجازه تجلی میدهید. آن «نفسِ گرم»، گرمایِ خورشیدِ حقیقت است که از سینهی شما بر کالبدِ سردِ گیاه میتابد و آن را برای شفا دادن، «بیدار» میکند.
۳. نظامِ تسبیح و پیوندِ سهگانه
ذرات عالم جان دارند و «سمیع و بصیر و باهوشند». گیاه میفهمد که آیا برای «تجارت» چیده شده یا برای «خدمت». برکت یعنی وقتی گیاه، محبت و شفقت را در نگاه و نفسِ شما حس میکند، تمامِ توانِ پنهانیاش (آن غیبی که در سوال قبل پرسیدید) را به میدان میآورد. این پیوندِ سهگانه میان انسان (مظهرِ فقر و نیاز)، گیاه (مظهرِ تسبیح و خضوع) و خالق (مبدأ تمامِ کمالات)، دایرهای از نور میسازد که هیچ آزمایشگاهی نمیتواند فرمولِ آن را بنویسد.
«گیاه، جسمِ دواست و نیتِ ما، جانِ دوا. دوا بدونِ جان، کالبدی بیحرکت است. برکت، همان حضوری است که وقتی من و تو از میان برخیزیم، خدا در میانِ این گیاهان شروع به دلبری و درمانگری میکند.»
سایت سماع قلم ، پژواکی از آگاهیست
.png)
.png)
.png)
.png)
.png)
(3).jpg?w=60)